Kentin İncinen Sesi

Yorgun yürüyen gölgedir sokak çocukları.
Eksik ve kırılgan...

Antik çağların rüzgârı çalar kentin kapılarını.
Güneşle yıkanan Körfez’e uyanır Alsancak.
Neşesi uzun, İzmir gibi genç Ares’i öper,
Yalı çapkınları.

Ayak izlerine imbatın minik bir serçe konar.
Süzülürken Karşıyaka vapuru uysal dalgalarda,
Amazon kadınlar kadar mağrur okşar göğü Ay.
Yudumlar Güneş’i günbatımı.
Kaldırımda,
göçmen yalnızlık.

Ceplerine saklar kendini çocuk.
Kuru ekmeği bölüşürken martı çığlıklarıyla,
Gelincik açar gözleri;
uyanır anneye özlem...

Kime baksa çevrilen bakışlar.
Parmaklarında kırılır düş.
Büyür içinde kasırga öncesi.
Kirli yüzünde düşler de kirlenir.


(Mine Ömer)